مستحبات آن تكليف و عبادت گشوده شده است و « درى » ديگر به بيان منافيات و موانع آن اختصاص يافته است . چهارم : سبك نگارش ترجمه‌ها به گونه‌اى روان ، ساده و بىپيرايه است تا مخاطب بتواند به راحتى از مطالب آن‌ها بهره‌مند شود . علّامه از ذكر اصطلاحات فقهى و مباحث پيچيدهء آن به كلى اجتناب كرده است و از آن‌جا كه بيشترين وجههء همت او ارائهء مباحث فقهى به صورت كاربردى و نيز يارى رساندن به خواننده در انجام تكاليف عبادى است ، از پرداختن به نقل اقوال فقها - كه مرسوم كتاب‌هاى فقهى است - نيز دورى مىكند . نمونه اين‌كه علّامه در ابتداى « ترجمة الصلاة » انگيزهء خود از نگارش فارسى آن را چنين بازگو مىكند : و چون اذكار نماز به زبان عربى وارد است و بسيارى از ابناى عجم بلكه عرب هم از فهميدن آن عاجزند ، به خاطر اين ضعيف ، محسن بن مرتضى رسيد كه آن را به زبان فارسى ترجمه نمايد و بعضى آداب و فوايد نيز به آن منضم سازد تا شايد جمعى مؤمنان از آن بهره‌مند گردند و اين فقير بىبضاعت را در اوقات حضور دل به دعاى خير يادآورى نمايند . تو كه كيميا فروشى نظرى به قلب ما كن * كه بضاعتى نداريم و فكنده‌ايم دامى نويسنده تنها در « ابواب الجنان » كه به موضوع نماز جمعه كه در آن روزگار ( دوران صفويه ) از مباحث پر چالش فقهى با رنگ و آب سياست بوده است مىپردازد ، فقيهان را نيز مخاطب خويش مىشمارد و اين‌گونه مىنويسد : ثانياً مختصر به لغت فارسى نوشته شد تا نفعش اعم و ثوابش اتم باشد . تذكيرى است متفقّه را و تنبيهى است مترفهه را .